Bardziej niż moje dziecko... kocham mojego psa

Czy miłość do dziecka to uczucie najsilniejsze na świecie? Historia Uli przeczy temu stwierdzeniu.
Bardziej niż moje dziecko... kocham mojego psa
Fot. Thinkstock
17.04.2016

W Polsce zwierzęta coraz częściej są traktowane jak członkowie rodzin i nieraz wypełniają pustkę w życiu osobistym. Opiekunowie kupują im ubranka, regularnie odbywają z nimi wizyty u weterynarzy, podarowują zabawki. Można by rzec – traktują jak swoje dzieci. Czy to normalne? Opinie byłyby zapewne podzielone.

Opowieść Uli potwierdza, że zwierzę potrafi odgrywać w życiu człowieka dużą rolę. Jak ogromną? Kobieta twierdzi, że bardziej niż własne dziecko kocha psa. Oto jej wyznanie.

Nie jestem pewna, czy napisanie maila pomoże, ale nie widzę innej możliwości. Gdybym przyznała się mężowi, znajomym czy rodzinie zostałabym wyzwana od najgorszych i wyrodnych matek. Wizyta u psychologa odpada – on prawdopodobnie także by mnie ocenił. A ja potrzebuję zrozumienia i konkretnej odpowiedzi, czy to, co czuję, jest normalne.

Od dwóch lat jestem mamą Antosia. Jest on normalnym i zupełnie przeciętnym dzieckiem. Pośród innych dzieci wyróżnia go jedynie wyrodna matka, czyli ja. Moja wyrodność polega na tym, że bardziej niż jego kocham psa.

Zobacz także: Znowu się jej czepiają! Chontel Duncan tłumaczy się z tego, jak... trzyma swoje dziecko

miłość do psa

Fot. Thinkstock

Tak się nie stało. Antek był mały, cały czerwony i miał wysypkę. Zajmowałam się nim i nadal zajmuję bardziej z obowiązku i przywiązania niż z tej wielkiej miłości. Na szczęście mały przepada za psem i na odwrót.

Mojego męża często nie ma w domu, a z rodziną nie widuję się tak często. Wyjątkiem jest moja mama i siostra – Sara. Wydaje mi się, że one czują, że coś jest nie tak. Kiedy byłam w ciąży mama bardzo nalegała, żebym oddała komuś Diega, bo to niebezpieczne dla dziecka, ale nie dałam się do tego przekonać. Diego to mój skarb. Jest idealny – piękny, dobrze wychowany, energiczny i bardzo przyjacielski. Nie wyobrażam sobie życia bez niego.

W każdym razie mama i Sara czasami wypominają mi, że chyba bardziej interesuję się psem niż dzieckiem. Na pewno nie da się nie zauważyć, że to o nim mówię częściej.  Ale z drugiej strony Antek jest zdrowy, prawidłowo się rozwija i nie nastręcza żadnych problemów. Więc o czym tu mówić?

miłość do psa

Fot. Thinkstock

Niedawno miał miejsce przykry incydent. Stałam na klatce z Diegiem i Antkiem na rękach. Wybieraliśmy się na spacer. Diego był bardzo radosny i poszczekiwał. Rozmawiałam z nim, to znaczy ja mówiłam, a on szczekał i w pewnym momencie wyrwało mi się coś, że jest miłością mojego życia. Pech chciał, że akurat pojawiła się sąsiadka wracająca z zakupów. Wydaje mi się, że wszystko słyszała, bo na moment stanęła jak wryta i zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów. Nie odpowiedziała też na moje pozdrowienie. Wszystko wskazuje na to, że wkrótce rozniesie się, jaka to jestem okropna.

Ale nie to jest najgorsze. Jej reakcja jest dla mnie potwierdzeniem, że moje uczucia nie są normalne.

Jeżeli chodzi o wydatki na dziecko i psa, to także potrafię wydać więcej na mojego pupila. Nie szczędzę przyjemności na jego zdrowie, odpowiednie warunki do życia i zabawki. Co nie znaczy, że zaniedbuję pod tym względem dziecko. Niczego mu nie brakuje.

miłość do psa

Fot. Thinkstock

Są takie dni, że nie czuję żadnych wyrzutów sumienia i wydaje mi się, że mam prawo kochać najbardziej tego, kogo chcę. Poza tym to przecież niezależne ode mnie i nie zmuszę się.

Czasami nachodzi mnie jednak przerażające uczucie, że jestem zła i wyrodna. Wtedy naprawdę nie mogę spać w nocy i zastanawiam się, co jest ze mną nie tak. Martwi mnie także to, że Antek za kilka lat zauważy tę różnicę i to wpłynie na niego negatywnie. Niestety, kiedy widzę Diega i jego uśmiechniętą, wierną mordkę, wyrzuty sumienia znikają. Przynajmniej na chwilę.

Na pewno wśród czytających są tu jakieś matki. Czy któraś z Was miała podobny problem? Czu naprawdę jestem wyrodna? A może któraś z Was słyszała o podobnym przypadku. Proszę nie oceniajcie mnie. Czekam na Wasze komentarze.

Zobacz także: Polska fotografka zrobiła zdjęcia porodu na szpitalnym parkingu!

miłość do psa

Fot. Thinkstock

Nie myślcie, że nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia, bo tak jest. Zdarza się, że nie mogę spać w nocy z tego powodu. Problem dręczy mnie tym bardziej, iż nikt nie wie o moich uczuciach, czasami tylko mężowi wyrwie się w żartach, że `zachowuję się jakby Diego był moim drugim dzieckiem`.

Diego to owczarek australijski. Mam go od dziesięciu lat i bardzo kocham. Nigdy nie byłam typem kobiety, która zachwycałaby się dziećmi. Lubiłam je w zależności od charakteru i sposobu bycia – tak jak w przypadku dorosłych ludzi. Niektóre zwyczajnie mnie irytowały. W gruncie rzeczy nie miałam jednak nic przeciwko dziecku, kiedy mój mąż nalegał, i tak urodził się Antek.

W trakcie trwania ciąży dużo wyobrażałam sobie na temat dziecka. A to, że będzie śliczne, genialne i urocze. Niestety mój synek jest zupełnie przeciętny i niczym nie wyróżnia się na tle innych dzieci. Wszyscy członkowie rodziny zachwycają się nim i traktują, jakby był ósmym cudem świata, a ja zastanawiam się wtedy, czy oni tak na serio to mówią.

miłość do psa

Fot. Thinkstock

Oczywiście czuję przywiązanie do dziecka i kocham je. Ale nie tak, jak Diega. To on jest moim oczkiem w głowie i całym światem. Uwielbiam spędzać z nim czas i opiekować się nim. Gdy coś zbroi, natychmiast mu wybaczam. Kiedy idę na zakupy, najpierw myślę o jego potrzebach. Wstyd się do tego przyznać, ale tak jest i naprawdę czuję się z tym fatalnie.

Podczas ciąży nie czułam niczego specjalnego. Chodzi mi o jakąś więź z dzieckiem, relację, głębokie uczucie. Myślałam, że to normalne. Do czasu usłyszenia opowieści innych matek. One czytały swoim nienarodzonym dzieciom bajki, puszczały muzykę, śpiewały kołysanki i mówiły do nich. Ja zajmowałam się domem, mężem i psem. Oprócz fizycznych dolegliwości nie czułam niczego. Planowałam oczywiście, jak to będzie wyglądało, kiedy dziecko pojawi się na świecie. Byłam jednak przekonana, że to jedyne w swoim rodzaju, matczyne, głębokie uczucie pojawi się, gdy po raz pierwszy zobaczę niemowlę.

Zobacz także: Waszym zdaniem: Kto nie powinien dostać 500 zł na dziecko?

Komentarze (100)

Ocena: 4.7 / 5
gość (Ocena: 5) 24.09.2018 13:26
Mój komentarz napiszę jako mama niespełna 3 letniego synka i jako właścicielka niespełna dwuletniego pieska. Na wstępie już napiszę tak: kocham bardzo swojego psa to jest niewątpliwie stworzenie o którym marzyłam całe życie Nigdy Moi rodzice nie chcieli mi kupić psa Zawsze mówiłam sobie że jak będę na swoim to w końcu spełnię swoje marzenia i udało mi się. Co do synka to nigdy nie marzyłam o dziecku. Dzieci nigdy nie powodowały u mnie żadnej euforii. No właśnie, do pewnego momentu. Do momentu w którym nie przyszedł na świat mój wspaniały synek. Kocham go nad życie naprawdę i szczerze NIKOGO I NICZEGO NIE KOCHAM TAK JAK JEGO. Kocham swojego męża, kocham swojego psa ale żadnego z nich nie darzę takim uczuciem jak swoje dziecko. Mój synek jest cudowny pod każdym względem jest zdolny, inteligentny, śliczny i choć czasami jest niegrzeczny to kocham go nad życie. Odkąd moje dziecko jest na świecie nigdy nawet przez sekundę nie pomyślałam o psie jako dziecku. Pies to pies I nigdy dzieckiem nie będzie. Jeżeli moja droga myślisz inaczej to przykro mi ale to nie jest normalny tok rozumowania. Dla mnie w tym momencie masz problem z psychiką i bardziej świadomie bądź nieświadomie krzywdzisz psychikę swojego dziecka. Powinnaś skonsultować się z psychiatra. Oni są od tego żeby ci pomóc. Naprawdę moim zdaniem idź poszukaj pomocy bo po prostu skrzywdzisz swoje dziecko.
odpowiedz
normalna matka,kochająca bezgranicznie (Ocena: 1) 23.09.2018 07:09
Ohydne,nienormalne,jesteś psychicznie zaburzona i tu potrzebny jest psychiatra.Twój syn,też kiedyś będzie potrzebował co najmniej psychoterapeuty a ciebie znienawidzi.Ludzie,którzy tu popierają ciebie także powinni się leczyć a dla takich zachowań powinien być zarejestrowany nowy zespół chorobowy ,bo ta głupota się rozprzestrzenia.Nie mam nic przeciwko zwierzętom i fajnie,że ludzie dobrze się nimi zajmują ale ten dziwoląg z artykułu nigdy nie powinien zostać matką.
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 09.09.2018 03:36
Kocham moje dziecko i zapewniam mu realizacje wszelkich potrzeb (Duchowych i materialnych) ale zdaje sobie sprawę ze jestem tylko etapem w jego życiu. Pies będzie mnie kochał zawsze i bezwarunkowo, z wzajemnością
odpowiedz
To sie w glowie nie mieści (Ocena: 1) 03.09.2018 10:42
Kobieto Tu masz jakieś zaburzenia.Coś Ci widocznie brakuje.Jak mozna kochać bardziej psa niż dziecko.A jak zdechnie to mu pogrzeb zrobisz i pochowasz na cmentarzu?
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 27.08.2018 22:55
Ja też kocham psa ponad wszystko. Przykre są komentarze, że autorka nie powinna mieć dzieci. Może jest dobrą matką, mimo, że otwarcie mówi, że bardziej kocha psa. Warto zauważyć, że niemal każda matka deklaruje, podkreślam deklaruje, że dziecko/dzieci są dla nich najważniejsze na świecie, a łatwo zauważyć, że z ich zachowania wynika, że wcale tak nie jest - są poirytowane, krzyczą, żeby nie powiedzieć wydzierają się na swoje dzieci, wypominają ile to one dla nich nie poświęciły itp. itd., a jednak uparcie twierdzą, że kochają je nad życie - czy tak się okazuje miłość. Zatem autorka, która jak wynika z tekstu, nie przejawia takich zachowań, być może jest lepszą matką, od niejednej "Matki Polki".
odpowiedz

Polecane dla Ciebie

Polecane wideo