LIST: „Co Wy, miastowe dziewczyny, wiecie o życiu? Niewiele!”

Ewelina nie ma najlepszego zdania o rówieśniczkach z dużych metropolii.
LIST: „Co Wy, miastowe dziewczyny, wiecie o życiu? Niewiele!”
23.07.2014

Drogie Czytelniczki!

Znowu trafiłam w sieci na jakiś komentarz w stylu „co za wieśniak, co on może wiedzieć o życiu?”. Wiadomo, że wypowiedzi anonimowych ludzi to jedno wielkie szambo, ale zawsze zwracam uwagę na takie teksty. Ze wsi i jej mieszkańców bardzo łatwo się drwi, zupełnie nie znając tematu. Nawet tutaj pisała dziewczyna, którą rodzice chcą zeswatać z sąsiadem, żeby powiększyć gospodarstwo i wszystko zostało w rodzinie. Zaraz pojawiły się komentarze, że to „wiejska mentalność” itd. Przykro się takie rzeczy czyta, kiedy samemu wychowywało się i nadal mieszka w bardzo malutkiej miejscowości.

Miastowe dziewczyny od zawsze miały poczucie wyższości, a my – ludzie ze wsi – kompleks niższości. Tu nie chodzi o to, że czegoś Wam zazdrościmy (chociaż czasami jest czego), ale życie w takim miejscu naprawdę jest ciężkie. Powinno się nas doceniać, a nie oczerniać. Sama próbuję być normalną dziewczyną, ale to nie jest do końca możliwe. W promieniu kilkudziesięciu kilometrów nie mam ani jednego centrum handlowego, nie ma tu fajnych klubów, a moi rówieśnicy nie spotykają się w modnych miejscach, ale przed remizą albo na rynku, który przypomina mały plac.

Nie wybraliśmy sobie takiego życia i od samego początku mamy pod górkę. Tylko, wiecie co? Wydaje mi się, że dobrze na tym wyjdziemy. Osoby stąd są twarde, odpowiedzialne i pracowite, nie tak jak rozpuszczeni ludzie z miasta, który sami nie wiedzą, czego chcą.

 

życie na wsi

Miesiąc temu zamknęli ostatni lokal, w którym można było się napić piwa i coś zjeść. Teraz możesz sobie kupić butelkę w sklepie i iść na ławkę. Imprez też praktycznie nie ma, bo tańce organizowane są tylko w remizie i to raz na miesiąc. Nie ma modnych knajpek, gdzie siedzi się na leżakach i popija kolorowe drinki.

 Mogę sobie wyciągnąć leżak z drewutni i poleżeć przed domem. Aquaparku też nie ma. Wystarcza nam rzeczka, w której woda jest po kolana, a zamiast podłogi z eleganckich płytek – żwir i kamienie z różnym robactwem. Nie żalę się, bo tak po prostu jest.

 

życie na wsi

Dlatego mam radę dla wszystkich miastowych dziewczyn, które są tak strasznie zmanierowane. Doceńcie wreszcie to, co macie. Doceńcie miejsce, w którym żyjecie i rodziców, którzy spełniają Wasze zachcianki. Miałyście szczęście urodzić się w takim miejscu i fajnie. Tylko nie obrzucajcie błotem „zacofanych wieśniaków”. Spróbowałybyście przeżyć w takich warunkach jak ja, to po kilku dniach uciekłybyście stąd z płaczem.

I wiecie co? Nie zamieniłabym tej swojej „dziury zabitej dechami” na żadną Warszawę, Kraków, Wrocław. Tutaj przynajmniej wiem po co żyję.

Ewelina

życie na wsi

Przez całe życie musimy bardzo kombinować, żeby chociaż trochę zbliżyć się poziomem do Was. Widzę to dokładnie, kiedy latem przyjeżdżają do nas różni miastowi, w tym jedna dziewczyna w moim wieku. Z braku laku czasami się widzimy i rozmawiamy, a wtedy po prostu trafia mnie szlag. Słyszę ciągłe narzekania. „Tu nie ma co robić”, „tu nie ma gdzie zjeść”, „chciałabym sobie coś kupić, ale przecież nie na straganie”. Jak dla mnie, to jest zwykłe rozpieszczenie i nieprzystosowanie do życia. Bez otoczenia sklepów, restauracji, McDonaldów i innych takich, zwyczajnie nie potraficie się niczym zająć.

Ta dziewczyna ciągle chodzi przyklejona do telefonu, bo musi na bieżąco sprawdzać, co tam na Fejsie albo Instagramie. Na pewno dodaje posty, że właśnie jest w dziczy i ma bekę z tubylców. Jestem o tym przekonana. To już jest taki miejski charakter. Przecież nie przyzna się do tego, że nadmiar świeżego powietrza i niedobór centrów handlowych wpędza ją w depresję. A ja tutaj muszę żyć i ciągle kombinować, żeby chociaż trochę nadążyć.

Nie mogę sobie pozwolić np. na stałą obecność w sieci, bo nikt tutaj nie słyszał o WI-FI, a przez cały rok nie będę kupowała pakietów internetowych do telefonu. A w domu mam modem z limitem danych. Dla Was to koniec świata.

życie na wsi

Ciuchy rzeczywiście muszę kupować na straganach. Nie mam możliwości włóczenia się godzinami po sklepach i szukania nie wiadomo czego. W poniedziałek jest targ i albo się na coś zdecyduję, albo nie będę miała nowej bluzki albo spodni. Do miasta jeżdżę może ze 2 razy w roku do rodziny i wtedy naprawdę odczuwam kompleksy. Czuję się od Was gorsza, bo nie mam ubrań z fajnymi metkami, gubię się w galeriach handlowych, niektórych rzeczy po prostu nie ogarniam. I w tym momencie wychodzą moje kompleksy i Wasza wyższość, bo od razu ktoś powie, że wieśniaczka nie ma pojęcia o życiu. Wracam do siebie i wiem, że to Wy mało wiecie.

Pierwsza sprawa to pieniądze. W mieście ludzie w moim wieku mogą sobie pozwolić na wszystko. Rodzice pracują w tych swoich klimatyzowanych biurach, a potem wypłacają kieszonkowe. I skąd macie mieć do tego szacunek? Uważacie, że Wam się to należy. U nas jest zupełnie inaczej, bo ja wstydzę się poprosić o cokolwiek. Bo wiem, że pieniądze nie biorą się z sufitu. Rodzice bardzo ciężko pracują w gospodarstwie, żeby nas utrzymać. Na zachcianki nie ma nic. W sierpniu wybieram się do miasta i żeby mieć na przyjemności, to sama muszę na to zapracować!

Ostatnio zbierałam jagody w lesie i po całym tygodniu mam już 100 zł. Trzy razy się zastanowię, zanim to wydam, a Wy potraficie szastać pieniędzmi rodziców bez zawahania.

życie na wsi

Praktycznie cały czas coś robię, także za darmo. Wyobrażacie to sobie? Z własnej woli pomagam rodzicom w polu albo przy zwierzętach. Bo wiem, że dzięki temu mamy co zjeść, tata kupi paliwo do maszyn, mama zrobi przetwory na zimę. No i będę mogła sobie kupić nową opaskę do włosów na targu za 5 zł. Wy w tym czasie szlajacie się bez sensu po mieście, szukając tylko okazji, gdzie by tu wydać kieszonkowe, na które nie musieliście w ogóle pracować. Kawiarnie, leżaki nad rzeką, imprezy. A ja siedzę w tej dziurze zapomnianej przez świat i staram się nie załamać.

Inna sprawa – mamy utrudniony dostęp do wszystkiego. W kinie byłam kilka razy w życiu, bo ciężko się wyrwać 80 km do Multikina. Albo lekarze – macie na każdym kroku jakiegoś specjalistę i stać Was na wizytę. Moja mama od 3 miesięcy czeka, żeby ją przyjął lekarz w ośrodku zdrowia w sąsiedniej miejscowości. Do tego czasu można umrzeć lub rozchorować się już na amen. I my nie wiemy nic o życiu? W takich momentach wydaje mi się, że wiemy o wiele więcej. Wy takich szczegółów nie doceniacie.

To samo z chłopakami. Możecie sobie przebierać. Starsi, młodsi, wysocy, synowie prawników, lekarzy, sportowcy, naukowcy. A ja? We wsi mam kilku rówieśników i pewnie kiedyś będzie trzeba wybrać jednego z nich.

życie na wsi

Tutaj nie patrzy się, co który ma i jak strasznie jest przystojny. Związki są raczej z rozsądku, niż jakiejś szaleńczej miłości. I to się sprawdza, bo dawno nie słyszałam o żadnym rozwodzie tutaj. Ludzie są uczciwi i prostolinijni, a to procentuje na przyszłość. W mieście wystarczy pierwsza lepsza sprzeczka i od razu do sądu. Gdzie chodzimy na randki? Czegoś takiego praktycznie nie ma. Chyba, że randką nazwie się wspólne siedzenia na ławce przy rynku. Nuda, co? Ale tutaj jest tak ze wszystkim – nie ma wyboru i trzeba brać to, co jest.

Jest jedna podstawówka w miejscowości, jedno gimnazjum i liceum w miejscowości obok. Żadnych wymyślnych klas dziennikarskich, medycznych i tym podobnych rzeczy, o których czytałam. Dopiero na studia trzeba się stąd wyrwać, ale raczej mało kogo na to stać. Po pierwsze – to o dwie ręce mniej do pracy w gospodarstwie, a po drugie – kto takiego młodego człowieka utrzyma? Przecież nie rodzina, której zazwyczaj na to nie stać. Więc jeśli chodzi o niższe wykształcenie, to nie jest kwestia naszego lenistwa, ale możliwości. Dla Was to oczywistości – idę się kształcić tam, gdzie chcę. Ja mogę tylko pomarzyć.

A jak się bawią młodzi ludzie na wsi? Tak, jak im pozwalają okoliczności. Tu też nie mamy zbytniego wyboru.

Komentarze (194)

Ocena: 4.51 / 5
Praestrigia (Ocena: 2) 15.08.2015 10:51
Oj, biedna dziewczyno! Jaka Ty jesteś biedna. Potrafisz tylko narzekać, zamiast wziąć sprawy w swoje ręce. Wystarczy się dobrze uczyć, dostać na studia. Nie musisz iść na dzienne. Jeśli jesteś odrobinę zaradna, to znajdziesz pracę i może nawet finansowo wesprzesz rodziców. Skoro uważasz, że wszystkie "miastowe" dziewczyny są zmanierowane, to ja zacznę uważać, że "wieśniary" takie jak ty, potrafią tylko narzekać. Zasługujesz na taki los, na jaki sobie zapracujesz. Tyle w temacie.
odpowiedz
Anonim (Ocena: 5) 04.10.2014 19:49
Oj już nie rób ze wsi jakiejś dziury zabitej dechami,teraz niejedna, wygląda lepiej niż jakies miasteczko. Dawna więs nie ma nic wspólnego z tą co teraz. granica między miastowymi a tymi ze wsi, z czasem coraz bardziej się zaciera. MY też mamy szkoły przedszkola a nawet supermarkety. mamy tez dość sprawną komunikację więc wsiąśc w busa i jechac do pobliskiego miasta to chyba nie jest jakis problem... Bawić się można wszędzie nie tylko w klubach... Sama chodze do szkoły z miasta i jakos na 1400 osób jeszcze nie słyszałam zeby CI ze wsi mieli jakąs gorszą opinie itd więc chyba sama sobie robisz problem ;)
odpowiedz
Anonim (Ocena: 5) 10.09.2014 22:45
Jestem z miasta, nie uważam natomiast, że wszystko co tutaj piszesz jest prawdą. Mam rodzinę na wsi u której spędzam przynajmniej 2 miesiące w roku, nie uważam, żeby to było coś okropnego, wręcz przeciwnie. Uwielbiam lasy, łąki, rzeki, lubię pomagać cioci przy kurach, krowach, czy kopać kartofle. Przykro mi sie robi, gdy ktoś tak generalizuje. Skąd też założenie, że każdy kto mieszka w mieście ma bóg wie ile pieniędzy? Sama nie żyję w luksusie, nie mam willi z basenem a WiFi mam od 2 miesięcy. Można tak w mieście? Można. Nie uważam też, żebym była rozpieszczona i szastała pieniędzmi na prawo i lewo. Nie wszyscy "miastowicze" są tacy źli..
odpowiedz
Blaugran (Ocena: 5) 06.09.2014 03:35
Eh... Następny "list" który wygląda na napisany przez jakiegoś redaktora. W życiu nie wygląda tak wieś. Owszem, pracy może być sporo, ale pieprzenie o braku WiFi (czyli w domyśle internetu) itp. to pieprzenie głupot. Owszem nie mieszkam na jakiejś pipidówie na podlasiu, gdzie może faktycznie są problemy z dostępem do sieci. Co nie zmienia faktu, że na wsi żyje się na podobnym, a nawet często wyższym poziomie. Bo gnieździć się w dwupokojowym mieszkaniu a mieć niezły dom to różnica. Zresztą w okolicy jest exodus miastowych na wieś. Poza tym są auta. Można przemieszczać się względnie (względnie bo nasze piękne drogi) szybko pomiędzy miejscowościami więc dojazd do miasta to niewielki wysiłek. Owszem, ludzie z miasta często stawiają się wyżej, śmiejąc się ze wsi. Tylko, że gdy oni siedzą w pokoju z siostrą, to ja się śmieję, bo w domu każdy z dwojga mojego rodzeństwa miał osobny pokój. Do tego, mięso, warzywa, owoce nie rosną w supermarketach. Ktoś na bułeczkę z rana musiał zboże zasiać.
odpowiedz
K. (Ocena: 5) 31.08.2014 22:53
Dziewczyno, ogromny szacun dla Ciebie. Sama również jestem ze wsi, także doskonale Cię rozumiem. Życie na wsi nie jest kolorowe. To prawda, mnie również wstyd pytać rodziców o pieniądze, oni muszą po łokcie się napracować, by żyć dobrze, opłacić rachunki, utrzymać dzieci i dziadków, którzy są już w podeszłym wieku. Czasem, jest mi źle bo moje sąsiadki (równieśniczki) wychodzą z chłopakami, gdziekolwiek. A ja? siedzę sama w każdy wieczór, pomagam w domu i jedyną osobą która mi towarzyszy to pies. Tak, to wydaje się bardzo śmieszne dla niektórych. Moja babcia jest bardzo dumna ze mnie i brata, wszystko potrafimy zrobić bezinteresownie, nie za pieniądze- tylko po to by dziadków i rodziców odciążyć od ciężkiej pracy, chociaż ja teraz zaczynam naukę w liceum a brat, też ciężko pracuje od świtu do nocy. Gdy zaczynałam naukę w gimnazjum- całe wakacje płakałam, ze względu na złamaną część kolana babci- wymagana była operacja, odszkodowanie niewielkie (a wytłumaczenie tego było dosłownie śmiechu warte), wszyscy byli zajęci innymi codziennymi sprawami, a ja całe wakacje siedziałam z babcią i jak tylko się dało pomagałam jej. Na szaleństwa też nie mogę sobie pozwolić, by iść na basem, czy gdziekolwiek. Zawsze zadowalam się pójściem do remizy, lub kąpania się w zapyziałej żwirowni. Dla mnie to fajne, ale najważniejsza jest miłość w rodzinie, a nie pieniądze, prawda? :)
odpowiedz

Polecane dla Ciebie

Polecane wideo