Bolesna prawda: 7 sygnałów, że jesteś dla chłopaka tylko chwilową zabawką

Dajecie d*upy ledwo poznanemu facetowi i dziwicie się, że traktuje was jak szmaty.

Kurde właśnie zdalam sobie sprawe ze mój facet nie traktuje mnie poważnie a najgorsze jest to że ja to kocham A gdy się umówimy on mi mówi że np 0 10 w nocy mam byc i niego jak nie to żegnam

Dość dużo rzeczy się zgadza. Ja też się na takiego natknęłam. Z początku miała to być tylko zwykła znajomość, trochę pogadaliśmy, on bardzo nalegał na spotkanie. Zgodziłam się, ale sądziłam, że to będzie jedna randka i na tym się skończy. No ale wyszło inaczej. Od samego początku były codzienne SMSy (1-2 dziennie o tym jak mija dzień, z czasem oczywiście więcej), telefony, spotkania w miarę możliwości (sądziłam, że organizuje czas specjalnie dla mnie- ależ ja głupia byłam). Były kina, kolacje, kwiaty, odwożenie mnie do pracy, wspólne wycieczki, leniwe popołudnia. Wszystko z rozsądkiem, bez przesadyzmu pt. 'kocham Cię nad życie' po miesiącu, więc dałabym sobie rękę obciąć, że zależy mu na tym żeby mnie poznać i na znajomości ze mną. Sam powiedział, że z czasem chciałby żeby między nami było coś więcej (czyt. związek i uczucie). Dość szybko zbliżyliśmy się do siebie (dotyk, pocałunki, seks), ale to było raczej z mojej inicjatywy (z początku traktowałam to jako fajną przygodę). Myślałam, że po pierwszym 'namietnym' spotkaniu jakoś to się rozejdzie (wiadomo jakie mamy czasy), ale spotykaliśmy się nadal. Rozmowy nie dotyczyły tylko seksu, on chciał poznawać mnie, więc i ja chciałam poznawać jego. Powiedziałam mu wprost, że zaczęło mi na nim zależeć, że nie chce tylko przelotnych znajomości. On się zdziwił, że w ogóle przyszło mi takie coś do głowy, że mu przecież zależy, że się stara, a ja tego nie doceniam. Wspominał coś nawet o wspólnym zamieszkaniu (oczywiście w odpowidnim czasie). Po takich deklaracjach oczywiście zaprosiłam go do domu, przedstawiłam rodzinie. Z początku się wahał czy przyjąć zaproszenie, ale zgodził się i wydawało mi się, że chętnie do mnie przyjeżdża. Uznałam więc, że to już jest normalny związek. Wiedziałam, że nie jest on specjalnie wylewnym i uczuciowym człowiekiem (ja też nie jestem), ale z czasem zauważyłam, że on wcale nie chce mnie dopuścić do siebie. Święta spędzane osobno (a jeśli już, to tylko we dwoje, żadnych odwiedzin u mnie czy u niego), nie przedstawił mnie nikomu z rodziny, znajomym z pracy niby o mnie wspominał, ale nie dam głowy, że nazwał mnie swoją dziewczyną, znajomym spoza pracy wcale o mnie nie powiedział. Mieszkamy w różnych miejscowościach, więc to zazwyczaj on przyjeżdżał do mnie (dopiero po czasie widzę, że się wykręcał przed zaproszeniem mnie do siebie). Powiedziałam mu co mnie męczy, a on skwitował nasz 'zwiazek' mianem znajomości, że przecież nie mówiłam że szukam męża i ojca dla dzieci, że ogólnie jestem fajna ale on się nie zmieni w chłopaka moich marzeń (?). Wielce zaskoczony powiedział mi 'nara'.

Ja mam najgorzej! Facet który mi się podobała, a raczej myślałam,że z tego będzie coś więcej podrywał inną przy mnie a do tego kiedy był obok mnie mówił, że mnie kocha i łapał że ręce, albo wąchał włosy i całował w rączki. Przespałam się z nim wcześniej 3 razy i nie raz się całowaliśmy, ale żeby takie rzeczy robić?! To już masakra... Najgorsze jest to, że ta dziewczyna też za pewne coś do niego czuję i to widać. A on jest fałszywym śmieciem! Żałuje, że poszłam z nim do łóżka!

Ja miałam prosta umowę z facetem, po udanej i gorącej randce (ale bez seksu) stwierdziliśmy, że nie mamy ochoty na związki tylko zależy nam na czymś bez zobowiązań. Odezwał się od razu po spotkaniu, wykazywał inicjatywę, pisaliśmy codziennie o pierdołach, nakręcaliśmy się nawzajem na siebie, bardziej pod kątem zaspokojenia fizycznego niż chęci poznawania. Jednak cały czas coś mu wypadało, nie udawało nam się spotkać i zgrać terminu - jest z sąsiedniego miasta. Zwodził mnie tak 2 tygodnie po czym przestał się odzywać.. Do tej pory tego nie rozumiem, miał taką łatwą okazję i z niej nie skorzystał :D jak myślicie dlaczego? Jedyne co mi przychodzi do głowy do szybsza opcja w jego mieście..

Mój były mówił, że się ze mną ozeni, chciałby ze mną mieć dzieci i deklarował jak to mnie kocha nad życie. A jak przedstawił mnie swoim kolegom, to powiedział, że jestem jego koleżanką. Koleżanką, nie dziewczyną! Tak mnie zatkało, że nie wiedziałam co powiedzieć. O niczym nie można było z nim porozmawiać, bo tylko seks go interesował. Zresztą to burak był, o niczym nie miał pojęcia. Nawet nie wiedział kto jest prezydentem Polski i, że Polska należy do Unii Europejskiej. Gdzie ja oczy miałam- ja dziewczyna po studiach, a on taki burak i nieuk? Problem miałam to mówił, że marudze i żebym mu głowy nie zwracała, bo on ma poważniejsze problemy. Po dwa tygodnie potafil się ze mną nie kontaktować. Ani się ze mną nie umówił, ani nie napisał. A jak ja się odezwalam pierwsza, to jeszcze był zdziwiony, że się do niego odzywam. I uważał na dodatek, że nic takiego się nie stało, że przez dwa tygodnie się do mnie nie odzywał. Dopiero przyjaciółka doradzila mi, że to nie jest chłopak dla mnie i żebym z nim zerwała. I tak też zrobiłam. Powiedziała mi też, że nie wiadomo czy nie ma oprócz mnie innej dziewczyny lub dziewczyn, którym mówił podobne rzeczy co i mnie. Z perspektywy czasu, myślę, że tak mogło być jak powiedziała mi przyjaciółka.

Ostatnio moja przyjaciółka powiedziała mi, że jestem więcej warta niż facet, który własnie potraktował mnie niefajnie. I zaczełam sobie pisać na kartce: jestem więcej warta niż... i wymieniałam kolejne rzeczy. Pomogło :) Noszę tę kartkę przy sobie i czytam jak mam wątpliwości. To nie my jesteśmy niefair, tylko oni! Napisałam tak: jestem więcej warta niż: - bycie tą drugą -bycie Twoim pocieszeniem -bycie czasoumilaczem -niż sms raz na tydzień -Twoje wszystkie przyjaciółeczki Dopisujcie się do listy. Jesteście więcej warte niż...?

Ja jestem lepem na zajętych i bawidamków. 3/4 moich "miłostek" to byli zajęci faceci. Tacy są najgorsi, chcą mieć dwie sroki za ogon, bo im tak wygodnie. Albo-co gorsza-zerwą (jak mój ostatni kandydat) ze swoją dziewczyną, po czym jak wzbudzą nadzieję - wracają do byłej. Tak miałam niedawno. Chłopak zerwał z laską, rozbudził we mnie nadzieje na cos więcej (i żaden punkt nie pasował), przy innych ludziach mnie obejmował, pomagał mi, zapraszał na randki, nawet lajkował zdjęcia haha :D nagle przestał pisać. I właśnie z fb dowiedziałam się, że wrócił do dziewczyny. a kilka godzin wcześniej pisał mi, że trudno mu uwierzyć, ze spotkał kogoś tak wspaniałego jak ja. Jak im wierzyć, dziewczyny? To już moja kolejna taka sytuacja. Ja i tak byłam zdystansowana, nie całowaliśmy się nawet (bo teraz jestem dużo ostrożniejsza i nie ufam-jak widać słusznie), z nikim też nie spałam. Oni potrafią kręcić, że hej. Nie mają sumienia. To jest straszne, bo ja całe życia staram się być fair, a nawet jak postąpię źle to mam mega wyrzuty sumienia i staram się wynagrodzić tej osobie jakieś krzywdy... przeprosinami czy czymś. Ale na ogół jestem aż za dobra. A oni? Zero sumienia. Nie pomyślą, że ranią dziewczynę, która mogła być już zraniona tyle razy, że może potem ciężko to przeżywać. Tak mi smutno, swiat jest zły. Ale wciąż wierzę w miłość

chyba jestem zabawka dla jednego obcokrajowca ...

Anoninmie. 17:34... Jaki ten swiat maly:D wiem kim jestes, bo ja jestem ta " laska" z ktora sie rozstal po 6 latach. Nikt nikogo nie zranil. Po prostu doszlismy do whiosku ze uczucia sie wypalily a on pewnie teraz chce Cie wziac na litosc. Nudzi mu sie, bo ja musialam ograniczyc z nim kintakt ze wzgledu na mojego faceta. Ps wspomnial ze sie zareczylam? Boki zrywac