Moja kuzynka, z którą kiedyś byłam bardzo blisko, pojawia się na grobie naszej ukochanej babci tylko raz w roku, 1 listopada. Zawsze elegancko ubrana, z ogromnym zniczem i bukietem chryzantem, jakby ten jeden gest miał wystarczyć za cały rok milczenia. Wtedy wrzuca zdjęcie na Instagram z podpisem „Na zawsze w naszych sercach” albo coś w tym stylu, a potem… znika. Do następnego listopada.
Nie chcę jej oceniać, naprawdę. Wiem, że każdy przeżywa żałobę i pamięć po swojemu, ale za każdym razem, gdy widzę, jak wkłada w to tyle wysiłku na pokaz, mam w sobie żal. Nasza babcia była kimś wyjątkowym, ciepłą, cierpliwą kobietą. Właśnie dlatego chodzę na jej grób wtedy, gdy czuję potrzebę. Czasem w środku tygodnia, czasem zimą, gdy cmentarz jest pusty i cichy. Siadam na ławce, zapalam małą świeczkę i po prostu z nią rozmawiam.
Zobacz także: Kara za brak dzieci? Propozycja wydłużenia pracy dla bezdzietnych kobiet budzi sprzeciw
Nie potrzebuję wielkich gestów ani świątecznej oprawy, żeby o niej pamiętać. Dlatego trudno mi zrozumieć tych, którzy odwiedzają groby raz w roku, jakby chcieli w ten jeden dzień nadrobić wszystko.
Nie mówię, że moja kuzynka nie tęskni za babcią. Może łatwiej jest jej przeżyć tę tęsknotę w wersji symbolicznej, raz w roku, między jednym zniczem a drugim. Sama już nie wiem.
Kiedy znów zobaczę ją 1 listopada, z tym samym sztucznym uśmiechem i błyszczącym zniczem, pewnie znów się uśmiechnę i nic nie powiem. W duchu pomyślę jedno, czyli że wolałabym, żeby przyszła tu w zwykły dzień bez kwiatów, telefonu, za to z prawdziwym uczuciem.
Magdalena
