Od ośmiu miesięcy spotykam się ze świetnym facetem. Naprawdę dobrze się dogadujemy. Zaryzykuję stwierdzenie, że chyba jeszcze nigdy nie byłam tak zakochana. On czuje podobnie, bo coraz częściej wspomina o tym, że powinniśmy pomyśleć o wspólnym mieszkaniu. Podesłał mi niedawno kilka ofert na wynajem. Powinnam skakać do góry, ale wcale nie czuje się z tym dobrze.
Zobacz także: W grudniu miał być ślub. Narzeczony nagle się rozmyślił
Na razie nie chcę zamieszkać z Mariuszem. Po prostu nie mogę zdecydować się na taki krok. Nie chodzi wcale o moje odczucia wobec niego, bo tych jestem pewna. Wiem, że mieszkałoby się nam pewnie bardzo dobrze. Wszystko przez mój wstydliwy problem. Niestety od trzech lat choruję na bulimię. Czuję się coraz lepiej, ale w dalszym ciągu sobie z nią nie poradziłam. Chodzę na terapię, ale nadal w stresowych tygodniach czasami się nie kontroluję. Zdarzają mi się napady, gdy pochłaniam masę jedzenia, a potem prowokuję wymioty.
Mariusz nic o tym nie wie. Nie potrafię się przed nim otworzyć w tym polu. Boję się, że nie zostanę zrozumiana. Potrafię o tym rozmawiać tylko z siostrą i najbliższą przyjaciółką, bo wstydzę się tego bardzo. Nie wiem, jak odsunąć pomysł wspólnego mieszkania i przy tym nie zrazić do siebie Mariusza. Marzę o tym, by mieć go na co dzień, ale chyba najpierw powinnam wrócić do psychicznej równowagi.
Ania
Zobacz także: Byłam w związku z narcyzem. Mówił: „w nagrodę przyjadę do ciebie w piątek”
