Mój mąż przez długie lata robił imponującą karierę. Nie znam drugiej tak pracowitej, ambitnej, ale też przebojowej osoby. Udało mu się w końcu zdobyć wymarzone wysokie stanowisko. Spełniał się, świetnie zarabiał. Gdy nagle stracił pozycję dyrektora, długo nie mógł się pozbierać.
Zobacz także: Od lat czekam na awans, który nigdy nie nadchodzi
Marek uwielbiał swoją pracę, mimo że była bardzo stresująca. Świetnie sobie w niej radził. Umiał zarządzać zespołem, podejmować trafne decyzje mimo wielkiego napięcia. Praca była całym jego życiem. Gdy ktoś inny nagle zajął jego miejsce, wpadł w depresję.
Zupełnie nie spodziewałam się tego, że aż tak źle to przyjmie. Chociaż od razu dostał obiecującą ofertę pracy na równie wysokim stanowisku, nie przyjął jej. Stwierdził, że musi dać sobie czas i przemyśleć kilka rzeczy. Nie potrafiłam tego zrozumieć. To w ogóle nie pasowało do jego charakteru. Przestał o siebie walczyć, całymi dniami przesiadywał w domu na kanapie. Chociaż wiedziałam, że cierpi, nie potrafiłam mu pomóc. Nie okazałam mu wsparcia, którego potrzebował. Zamiast go podbudowywać, często byłam zirytowana jego zachowaniem. Strofowałam go i źle mi z tym. Marek powoli wraca do równowagi, w kolejnym miesiącu zaczyna nową pracę. Nasze relacje nie są jednak najlepsze. Wyznał mi ostatnio, że bardzo go zawiodłam. Nie wiem, jak to naprawić.
Martyna
Zobacz także: Mój eks nie chce mieć ze mną kontaktu
