EXCLUSIVE: Zostawiłam dziecko w Oknie Życia

Patrycja ani trochę nie żałuje swojej decyzji. Co ją do tego skłoniło?
EXCLUSIVE: Zostawiłam dziecko w Oknie Życia
Fot. Thinkstock
18.03.2017

W Polsce działają od ponad 10 lat i w tym czasie przyjęły niemal 100 noworodków. Tak zwane Okna Życia zlokalizowane są na terenie całego kraju i umożliwiają anonimowe pozostawienie potomstwa, którym matka nie chce lub nie może się opiekować. Dzięki takiemu rozwiązaniu wiele dzieci ma szansę na normalne życie w rodzinie adopcyjnej. Tego na pewno nie można powiedzieć o sytuacji, gdyby zostały pozostawione same sobie na mrozie lub w odludnym miejscu. Inicjatywa ta często ratuje ich życie.

Jak ciężka musi być sytuacja kobiety, która nie widzi innej możliwości i decyduje się porzucić dopiero co urodzone maleństwo? Udało nam się nawiązać kontakt z jedną z nich. Patrycja (imię zmienione) kilka lat temu w środku nocy skorzystała z tej możliwości. Dziś zdradza nam, dlaczego podjęła taką decyzję, jak udało jej się zachować ciążę w tajemnicy i co czuła, kiedy zamykała za sobą to wyjątkowe okno. Czy dręczą ją wyrzuty sumienia i zastanawia się, do jakiego domu trafiła jej pociecha?

Dotychczas zjawisko to opisywano wyłącznie z perspektywy dziecka. Ta rozumowa rzuca na nie zupełnie nowe światło…

Zobacz również: Ta deklaracja zszokowała internautki: „Od 8 lat jestem w szczęśliwym związku i świetnie zarabiam, ale gdybym zaszła w ciążę - dokonałabym ABORCJI!”

 

okno życia

fot. Thinkstock

Papilot.pl: „Co trzeba mieć w głowie, żeby zrobić coś takiego?!” - to najczęstszy komentarz do informacji o kolejnym noworodku znalezionym w Oknie Życia.

Patrycja: Trzeba być w totalnym dołku psychicznym, czuć bezsilność, brak wsparcia i nadziei. Trzeba obawiać się każdego kolejnego dnia. Wiedzieć, że nie podoła się roli matki. I mieć przekonanie, że lepiej zrobić to w ten sposób, niż krzywdzić niewinną istotę.

A jak to było w twoim przypadku?

Wszystko po trochu. To nie była planowana ciąża, ale dzieło przypadku. Ojciec dziecka nawet się o niej nie dowiedział. Byłam w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej i nie mogłabym liczyć na zrozumienie najbliższych. Wydawało mi się, że lepiej podjąć taką decyzję, niż skazywać maleństwo na biedę, cierpienie i wytykanie palcami.

Czy w czasie ciąży byłaś pod opieką lekarzy?

Niemal od początku wiedziałam, że ten problem trzeba będzie jakoś rozwiązać. Na szczęście nie mieszkałam wtedy w Polsce, ale w jednym z sąsiednich krajów. Miałam tam znajomych lekarzy, którzy się mną zajęli. Robili to całkowicie nieoficjalnie, więc ciąża nie została odnotowana w żadnym systemie. Nie wiem jak można to zrobić inaczej. Oddajesz dziecko niby anonimowo, ale wreszcie się wyda, że byłaś w stanie błogosławionym, a potomstwo gdzieś zniknęło.

Wróciłaś do Polski tylko po to, żeby pozostawić dziecko w Oknie Życia?

Mogłam to zrobić w kraju, w którym mieszkałam, ale coś mi podpowiadało, że skoro ja jestem Polką, to maluch też powinien mieć związek z ojczyzną.

 

okno życia

źródło: Wikipedia (wikipedia.org)

Jak to się odbyło?

Miałam wyznaczony termin porodu i ciąża przebiegała wręcz podręcznikowo. Tydzień przed nim wróciłam do Polski. Nie zatrzymałam się u rodziny, bo nikt z najbliższych nie wiedział o mojej sytuacji. Wynajęłam pokój i czekałam na rozwiązanie. Towarzyszyła mi bliska przyjaciółka - jedyna osoba, której mogłam wtedy absolutnie zaufać. Nie będę zdradzać jak wyglądał poród i chwile bezpośrednio po nim, ale byłam w dobrych rękach i całkowicie bezpieczna.

Kiedy zobaczyłaś dziecko, nie chciałaś zmienić swojej decyzji?

Pokochałam je od pierwszego wejrzenia, ale nie. Wiedziałam, że takie cudo zasługuje na fajne i normalne życie, którego ja nie mogłam mu zapewnić. Bo co miałabym wtedy zrobić? Nie miałam partnera, pracowałam na obczyźnie, rodzina daleko, mieszkałam z kilkoma współlokatorami, ledwo wiązałam koniec z końcem. To po prostu nie mogło się udać. Oczywiście, nie była to prosta decyzja i nie obyło się bez skrajnych emocji. Ale zrobiłam to i nie żałuję.

Jak wyglądało przekazanie potomka do Okna Życia?

Na miejsce zawiozła mnie koleżanka. Kazałam jej wracać. Ja zostałam z dzieckiem. Siedziałam na ławce i patrzyłam w ten oświetlony punkt. Nie miałam wątpliwości, ale bałam się, że ktoś mnie zobaczy. Rozglądałam się nerwowo wokół siebie, sprawdzałam czy ktoś nie wygląda przez okno albo nie kręci się w pobliżu. Wreszcie ruszyłam, otworzyłam, położyłam dziecko i odbiegłam. Nie minęły 3 minuty, kiedy siostra zakonna otworzyła okno z drugiej strony.

Zobacz również: Myślałam, że wpadłam. Wtedy zrobiłam coś bardzo głupiego...

okno życia

fot. Thinkstock

Czekałaś i obserwowałaś, co się dzieje?

Nie mogłam inaczej. Przebiegłam na drugą stronę ulicy i ukryłam się w bramie. Wszystko stamtąd widziałam, ale mnie nikt nie mógł zobaczyć. Kiedy dziecko zostało zabrane, naprawdę odetchnęłam z ulgą. Popłakałam się z nerwów, a nie z żalu. Może też ze szczęścia? Dałam nowe życie i w pewnym sensie je uratowałam. Jestem pewna, że dziś ma kochających rodziców, może rodzeństwo, chodzi do przedszkola i niczego mu nie brakuje. Przez ten czas moja sytuacja nieco się poprawiła, ale to nie oznacza, że cofnęłabym swoją decyzję. Na ten moment była najlepsza, a ja staram się niczego nie żałować.

Nie zastanawiasz się czasami, jak wyglądałoby twoje życie, gdybyś wtedy nie otworzyła tego okna?

Oczywiście, że tak. Zwłaszcza w momentach, kiedy widzę na ulicach matki z dziećmi. Myślę sobie - mogłam być taka sama. Ale to nie jest prawda. Moje maleństwo nie miałoby takiego fajnego wózka, ubranek, uśmiechniętej mamy, może nawet jedzenia. W domu nie czekałby żaden tata. Ktoś pomyśli, że zachowałam się jak tchórz. Ja myślę, że wykazałam się sporą odwagą. Oddałam coś najcenniejszego tylko po to, żeby było lepiej. Nie mnie, ale dziecku. Myślałam wtedy głównie o nim, a nie o sobie. Nie chodziło o moją wygodę czy brak odpowiedzialności. Akurat wtedy zachowałam się bardzo odpowiedzialnie. Dzięki takiej możliwości „Mama Madzi” to tragiczny wyjątek, a nie norma.

Niedawno w Ostrowie Wielkopolskim 17-latka pozostawiła swoje dziecko w Oknie Życia i szybko namierzyła ją policja. Co o tym myślisz?

To barbarzyństwo. Najpierw wmawia nam się, że możemy to zrobić anonimowo i bez ponoszenia odpowiedzialności, a potem zaczyna się polowanie. Myślę, że wiele kobiet planujących to zrobić, teraz się rozmyśli. I nawet nie chcę sobie wyobrażać, w jaki inny sposób pozbędą się problemu.

Zobacz również: Kobieta chciała oddać ubranka swojego zmarłego dziecka... Reakcja ekspedientki była szokująca!

Komentarze (20)

Ocena: 5 / 5
gość (Ocena: 5) 21.03.2017 22:21
Może to głupie ale mogłaś zostawić karteczkę z datą urodzenia, i napisać ze je kochasz ale nie masz warunków by wychować może nawet nadać mu imię to naprawdę dla Ciebie niewiele, ale dla tego dziecka w przyszłości być może najważniejsze. :(
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 19.03.2017 09:04
A dla mnie to z kolei trochę ryzykowne bo przecież to dziecko za kilka lat może związać sie nie świadomie ze swoją kuzynką/ kuzynem - siostrą/ bratem i co wtedy?
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 19.03.2017 08:55
Dobrze zrobiła ale przecież mogła też normalnie prowadzić tą ciążę nie po kryjomu i oddać od razu po porodzie w szpitalu do adopcji. Fakt nie byłoby to tak anonimowo jak w oknie życia ale za kilka lub kilkanaście lat dziecko dowie się że jest adoptowane i pewnie będzie chciało poznać swoją biologiczną matkę no ale mimo wszystko dziewczyna dobrze postąpiła skoro wiedziała że nie da sobie rady i nie ma możliwości zapewnić dziecku godnego życia. Takie małe dzieci szybko znajdują rodzinę zastępczą która jest starannie dobierana. Teraz ma na pewno kochających rodziców dobre życie i być może rodzeństwo. Wszyscy którzy piszą "Jak można zostawić dziecko w oknie życia?" Niech sobie pomyślą a co miała zrobić? Mój brat z bratową zaadoptowali chłopczyka którego matka zostawiła po porodzie do adopcji bo wiedziała że nie da rady finansowo zapewnić mu godnego życia bo miała już 4 dzieci, była po prostu bardzo biedna . teraz chłopiec ma kochających rodziców którzy bardzo angażują się w wychowywanie, mieszka w domu jednorodzinnym ma mnóstwo zabawek chodzi do przedszkola i jest szczęśliwy i bardzo bystry jak na swój wiek bo rodzice poświęcają mu dużo czasu, niczego mu nie brak.
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 18.03.2017 23:14
Chcialam tylko dodac cos odnoscie tej 17 latki.ONA NIE BYLA POSZUKIWANA Z RACJI TEGO ZE ZOSTAWILA DZIECKO W OKNIE TYLKO DLATEGO ZE DO SZPITALA TRAFILA Z KRWOTOKIEM PO PORODZIE A DZIECKA NIE BYŁO. PROSZE NIE PISAC KLAMSTW.
odpowiedz
gość (Ocena: 5) 18.03.2017 16:54
Hm, spójrzcie na sytuację oczami tego dziecka, w końcu dowie się że jest adoptowany, będzie chciał znaleźć swoją biologiczna matkę i co? Trafi mur, nikt nic nie wie, nikt nic nie wiedział, został porzucony w oknie życia i nie ma żadnej wiadomości kim była matka. To ważne dla każdego człowieka na świecie żeby wiedzieć skąd jest, jakie jest jego pochodzenie, brak tej wiedzy rodzi pustkę nie do wypełnienia. Jeśli matka była świadoma tego co robi przy wsparciu kogoś bliskiego mogła zostawić po sobie jakiś ślad, jakaś informacje. A nie zrobiła tego bo co? Bo ktoś się dowie? Bo się wstydziła? Może mogła by to jeszcze zrobić. Zostawić list, wytłumaczyć swoją decyzję. Zrobić to dla tego dziecka jeszcze tylko ta mała rzecz która tyle znaczy...
zobacz odpowiedzi (2)

Polecane dla Ciebie

Polecane wideo