Od pandemii, przez trwające konflikty zbrojne, aż po kryzys klimatyczny. Współczesne kobiety żyją w świecie ciągłych zagrożeń, w którym każdy dzień to wyzwanie i jedna wielka niewiadoma. Mało jednak mówi się o tym, jak ta rzeczywistość wpływa na naszą psychikę.
Zobacz więcej: „Tarcza przeciwlękowa”. Lista 5 rzeczy, które możesz zrobić zawsze, gdy wraca strach o wojnę
Pandemia koronawirusa uderzyła w kobiety z pełną siłą, nie tylko przez ryzyko zdrowotne, ale też przez ogromną presję społeczną i emocjonalną. To kobiety częściej traciły pracę w sektorach usług, opiekowały się chorymi członkami rodziny, prowadziły zdalne nauczanie dzieci i próbowały przy tym nie zwariować.
Wzrosła liczba przypadków depresji, lęków i stanów wypalenia u kobiet. Pojawiła się tzw. cicha pandemia zdrowia psychicznego, która szczególnie dotknęła kobiety próbujące połączyć wszystkie role społeczne w ekstremalnych warunkach.
Sytuację pogorszył również wybuch wojny na Ukrainie. Konflikty zbrojne pokazują, że kobiety w obliczu tak trudnej i dramatycznej sytuacji stają się jednocześnie ofiarami, opiekunkami, uchodźczyniami, walcząc o przetrwanie.
Ucieczka z dziećmi w nieznane, rozłąka z bliskimi czy konieczność szybkiej adaptacji do nowych ról w obcym kraju mogą skutkować długotrwałym zespołem stresu pourazowego, zaburzeniami snu, lękami egzystencjalnymi i problemami z tożsamością. Kobiety, mimo siły i odporności, często nie mają wsparcia psychologicznego, którego potrzebują. Żyjąc w permanentnym stanie gotowości, niepokoju i troski o innych, często zapominają o sobie.
Psychika kobiet w czasach kryzysu to mieszanka odporności i wyczerpania. W takich sytuacjach częściej odczuwamy lęk, który przeplata się jednak z nadzieją, a działania są powstrzymywane często przez paraliż.
Współczesna kobieta stoi dziś na linii frontu w domu, szkole, miejscu pracy, ale największą walkę toczy sama ze sobą. Pandemia i wojna pokazują, jak bardzo potrzebne są mechanizmy wsparcia dla zdrowia psychicznego kobiet i jak mało ich wciąż jest.
Zobacz więcej: „Nie przesadzaj, uśmiechnij się”. Dlaczego tłumimy kobiecy gniew?
Jeśli świat naprawdę chce być silniejszy wobec kryzysów, musi zadbać o tych, którzy przez nie przechodzą nie tylko fizycznie, ale i psychicznie.
