Czy klapsy to dobra metoda wychowawcza?

Nie, po pierwsze to nic nie daje. Po drugie dziecko będzie dalej dokuczać

Przecież bicie jest niezgodne z prawem , nieważne kto co zrobił.

Ci, którzy pisza, ze klaps to dobra metoda wychowawcza to ludzie, ktorzy psa trzymaliby tylko na łańcuchu w zimnej budzie, kobietę w kuchni przy garach i mopie, sami wygladaja jak pan z polskiej komedii o nierobach - z brzuchem i piwem w ręku.

Ja dostawalam od ojca pasem skórzanym (gdy bylam w wieku szkolnym), miałam ślady. Wzbudzalo to we mnie nienawiść do niego, czasem się do niego nie odzywalam po tydzień czy dwa. Czy poprawiło to moje zachowanie według jego oczekiwań? Nie. Sama mam syna 2.5 letniego i absolutnie nie wyobrażam sobie zadawać mu fizycznej przemocy. Moim zdaniem bicie dziecka świadczy o nieudolności rodzica. Zamiast wytłumaczyć dziecku i użyć slusznych argumentów - bicie, bo tak łatwiej.

Racje masz ty. Nie chce mi się tu pisać na temat wpływu przemocy fizycznej na małego człowieka. Poczytaj sobie jakieś książki, zapytaj specjalisty (pedagoga) i przedstaw fakty swojemu mężowi.

Ja mimo kilku klapsów w dzieciństwie mam bardzo dobre relacje z moimi rodzicami, ale do dziś pamietam za co oberwałam i do dziś pamietam, że nie były to słuszne klapsy. Swojego dziecka nie uderzyłam nigdy i nie jest to rozpieszczone dziecko, które nie wie czym jest dyscyplina i wychowanie.

Byłam kilka dni temu na poczcie odebrać awizo. W ciągu kilkunastu minut czekania w kolejce byłam świadkiem dwóch niedopuszczalnych zachowań dzieci. Facet stoi przy okienku, wypisuje jakieś papiery, a jego około 6 letnia córka cały czas mu przeszkadza, chce na rączki, facet ją bierze, ona się wije jakby ją robaki oblazły, facet próbuje pisać z nią na rękach. No myślałam że mnie krew zaleje. Jak można mieć tak upierdliwego bachora i nie umieć go postawić do pionu? Oni wyszli, a za chwilę wpadają dwie dziewczynki jak stado dzików, starsza drze japę, zaczyna wyciągać książeczki, drze się do rodziców, młodsza oczywiście naśladuje siostrę, więc obie się wydzierają, szaleją po poczcie, wyciągają zabawki. Rodzice nic, zero reakcji. Jeden facet z kolejki to naprawdę miał ochotę je rozszarpać. Po jego minie i spojrzeniu to widziałam. Ja w sumie chętnie bym mu w tym pomogła. A najlepsze na koniec. Młodsza wyszła z mamą, a starsza siedzi sobie na podłodze i ogląda książeczkę. Ojciec podchodzi i woła ją, raz, drugi, trzeci i zero reakcji ze strony dziecka. W końcu musiał do niej dojść, wziąć za rękę i wtedy łaskawie królewna raczyła wstać z podłogi. Moim zdaniem (abstrachując od tego co było od momentu wejścia) powinien raz zawołać normalnie, drugi raz głośniej i bardziej zdecydowanie, a przy braku reakcji podejść, ryknąć jej do ucha, złapać za bety, podnieść, opieprzyć porządnie i do wyjścia biegiem marsz. Współczuję sąsiadom tej rodzinki. Ja tych smarkul nie mogłam znieść przez kilka minut. Jakby dostały parę klapsów to by znały swoje granice i umiały się zachować w miejscu publicznym.

To tak jakby twój szef przyszedł i ci jeb*** bo coś źle zrobiłeś…

Zacznijmy od tego, że klaps to nie jest metoda wychowawcza... Jakiekolwiek kary fizyczne wobec dzieci są zakazane przez prawo (kodeks rodzinny i opiekuńczy). O takich tematach należy rozmawiać przed ślubem, wtedy masz możliwość podjęcia decyzji, czy chcesz mieć dzieci z takim mężczyzną czy też nie. Teraz jest dylemat, może uda ci się przekonać męża do swoich racji, a może nie...

Uznaję, że ludzi, niezależnie od wieku, nie powinno się bić, szturchać, szarpać, popychać etc.