Czasami dam klapsa dziecku lub na niego krzyknę. Czy jestem złą matką?! Beata, 28 l.

Czasami dam klapsa dziecku lub na niego krzyknę. Czy jestem złą matką?! Beata, 28 l.
01.08.2015

Uważam, że jestem dobrą matką. Znam swoje dziecko, wiem czego potrzebuje, ale zdążyłam też poznać wszystkie jego sztuczki. Nie daję się nabierać, więc wymagam. Nikt normalny nie powie, że to złe, ale mój mąż ma z tym ogromny problem. Jego zdaniem TERRORYZUJĘ własnego synka, zachowuję się wobec niego jak treserka i ogólnie nasze relacje są PATOLOGICZNE. Gdyby ktoś niezorientowany to usłyszał, to co by sobie pomyślał?

Pewnie ta straszna baba na dzień dobry katuje swoje maleństwo, siłą wciska mu jedzenie do ust, ciągle wrzeszczy, stresuje dzieciaczka itd. Oczywiście tak nie jest, bo kocham syna, jak nikogo na świecie. Po prostu staram mu się za bardzo nie ulegać. Znam ja dobrze te jego humorki. Muszę reagować, bo inaczej wszystko będzie chciał załatwiać płaczem i wrzaskiem, na mnie to zwyczajnie nie działa. Jak mnie opluje lub kopnie, to stawiam go do pionu, daję klapsa i czas na przemyślenie sprawy. Czasami krzyknę, jak widzę, że chce zrobić coś głupiego. To jest ta patologia?

Mężulek oczywiście strasznie źle na to patrzy. Ciągle opowiada, jak to było w jego domu. Mamusia i tatuś nigdy nie podnieśli na niego głosu, a tym bardziej ręki. Czuł się bezpieczny i kochany, więc dlatego wyrósł na takiego wspaniałego faceta. Dobre sobie... On nie jest w ogóle decyzyjny, a lenistwo po prostu go zżera. Na pewno nie jest dobrym przykładem.

Kompletnie nie zdaje sobie sprawy z tego, że człowieka, który siedzi z dzieckiem w domu 24 godziny na dobę, kiedyś muszą ponieść nerwy. Czy jedno krzyknięcie lub klaps, taki dla zasady, a nie żeby go zabolało, to coś złego? Może tak, też wolałabym być mistrzynią spokoju, ale tak się nie da. Nie mówi tego wprost, ale dla niego jestem złą matką, bo zdarza mi się pokazać swoją słabość. Jestem bardzo ciekawa, jak on by się zachowywał na moim miejscu. Ostatnio groził, że jeśli ja się nie uspokoję, to trzeba będzie wynająć opiekunkę. On nie może spokojnie pracować, kiedy wie, że w domu dzieją się „takie rzeczy”.

Nawet nie chcę wiedzieć, czy on komuś o tym opowiadał. Jeśli tak, to każdy sobie pomyśli, że jestem kolejną „Mamą Madzi”.

Nie znęcam się nad synkiem, ale go wychowuję. Jesteśmy obok siebie non stop, całą dobę, w domu, poza nim, wszędzie. Emocje czasami wybuchają. On się złości, ja też potrafię. Na pewno nie reaguję tak bez powodu, byle pokazać swoją siłę. Chętnie bym wróciła do pracy i zrzuciła te obowiązki na kogoś innego, ale za bardzo kocham swoje dziecko. Druga najbliższa mi osoba myśli zupełnie co innego...

Beata

75 % tak
25 % nie

Komentarze (46)

Ocena: 4.74 / 5
gość (Ocena: 5) 17.03.2017 08:28
wszystkie z was to wariatki
odpowiedz
Anonim (Ocena: 5) 03.08.2015 22:23
oczywiście bo lepsze to bezstresowe wychowanie jak ja widzę takie dzieci to nóż mi się w kieszenie otwiera, bo dziecko w płacz bo chce teraz czekoladkę a rodzic że w domu albo że nie kupi bluzki bo nie ma pieniędzy czy nawet nie da w sklepie zeskanować produktu tylko w płacz i to widać że wymuszony udawany, ja rozumiem dzieci roczne czy dwuroczne które nie rozumieją pewnych spraw ale starsze? tragedia...
zobacz odpowiedzi (1)
Anonim (Ocena: 5) 03.08.2015 22:07
Nie dziwie się że pluje i kopie matkę skoro taki dostaje przykład.
odpowiedz
Anonim (Ocena: 5) 03.08.2015 14:00
Mój ojciec i matka przez całe życie darli na nas "mordy" za byle co, nawet jak siostra dostała ataku nerwicy i zaczęła się dusić to stwierdzili że udaje i zaczęli opowiadac sąsiadom jaka to moja siostra jest aktorką. Oboje wykształceni z własną firmą państwo Ę Ą ....a własne dzieci traktują jak .....
odpowiedz
Anonim (Ocena: 5) 03.08.2015 13:16
A dlaczego niby nie dawać klapsów? Co to, bachory to jakieś święte krowy?
odpowiedz

Polecane dla Ciebie

Polecane wideo