Wasze listy: „Wyszłam za mąż jako nastolatka, jestem szczęśliwa!”

16 Marca 2010

Ania miała 18 lat, gdy zdecydowała się powiedzieć sakramentalne „tak”. Dlaczego tak młodo wzięła ślub? Kim był jej wybranek? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w jej poruszającym liście.

Zakochana para

Ania miała 18 lat, gdy zdecydowała się powiedzieć sakramentalne „tak”. Dlaczego tak młodo wzięła ślub? Kim był jej wybranek? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w jej poruszającym liście.

„Drogie Czytelniczki Papilota,

Tak sobie czytam Wasze listy i komentarze pod nimi i dochodzę do wniosku, że ja chyba nie jestem z tej epoki, że powinnam była urodzić się sto lat wcześniej. Moje poglądy bardzo różnią się od większości tych, które słyszę od znajomych czy widzę w Internecie. Mam 23 lata i od pięciu lat jestem żoną, dziwne? Dla mnie zupełnie normalne, ale chętnie opowiem Wam moją historię.

Wychowałam się w przyzwoitej, katolickiej rodzinie, ceniącej tradycyjne wartości – miłość, uczciwość, wierność. Moi rodzice tworzą udane małżeństwo, mają mnie oraz dwóch synów, moich braci. Każdy z nich ma już swoją rodzinę – żonę i dzieci. I ja też, mimo, że jestem taka młoda.

Miłosz był moim pierwszym chłopakiem. Poznaliśmy się w gimnazjum, bardzo się w sobie zakochaliśmy, więc było rzeczą zupełnie oczywistą, że poszliśmy do tego samego liceum. Miłosz bardzo się dla mnie poświęcił – szkoła, do której ja chciałam iść była bardzo daleko od jego domu, ale on zdecydował się na te codzienne dojazdy, byle być blisko mnie. Trafiliśmy do jednej klasy (tutaj to ja się poświęciłam, bo chciałam iść do klasy humanistycznej, ale on marzył o medycynie, więc byliśmy w biologiczno-chemicznej).

Przez całe liceum byliśmy nierozłączni, kochaliśmy się bardzo, ale nie poszliśmy ze sobą do łóżka. Oboje zdecydowaliśmy poczekać z tym aż do ślubu, co było rozsądne moim zdaniem. Przekonuję się o tym bardzo często, mijając na ulicy moje koleżanki z nieślubnymi dziećmi w wózkach – samotne, porzucone i zmęczone życiem mimo tak młodego wieku… My woleliśmy iść inną drogą. Oczywiście, całowaliśmy się, przytulaliśmy, ale to wszystko.

Wreszcie w wakacje przed klasą maturalną Miłosz mi się oświadczył. Tak tradycyjnie, przy mojej mamie i tacie. Byłam bardzo wzruszona, zresztą oni też. Pewnie was to zdziwi, ale nie wahałam się ani przez chwilę. A miałam tylko 18 lat! No i nie byłam w ciąży, więc przymusu nie było. Dostałam uroczy, skromny pierścionek (wiem, że musiał na niego długo oszczędzać) i byłam bardzo szczęśliwa, gdy rodzice dali nam błogosławieństwo.

Ślub wzięliśmy w grudniu, gdy byliśmy trzeciej klasie, tuż przed świętami. Wszyscy nasi znajomi ze szkoły i nauczyciele przyjęli tę wiadomość pozytywnie. Ogólnie traktowali nas jak takie zjawisko przyrodnicze, jak niespotykane roślinki pod ochroną. Jako małżonkowie mogliśmy bez skrępowania tulić się na korytarzu oraz… uprawiać seks. Naszą noc poślubną wspominam bardzo dobrze. Moi rodzice uszanowali nasze potrzeby i wyjechali na dwa dni do Krakowa, żebyśmy poczuli się jak prawdziwe małżeństwo. Miłosz wprowadził się do nas i sobie uwiliśmy gniazdko w moim pokoju.

Teraz mieszkamy w Warszawie, gdzie studiujemy. Miłosz tę swoją medycynę, a ja biologię. Jesteśmy na czwartym roku i… spodziewamy się dziecka. Jestem bardzo, bardzo szczęśliwa. Nasza sytuacja niech będzie przykładem i dowodem na to, że nie każde małżeństwo zawarte w bardzo młodym wieku musi się rozlecieć. Nie wyobrażam sobie życia bez Miłosza, a on nie mógłby żyć beze mnie, wiem o tym, bo codziennie mi to powtarza.

Niebawem nasze maleństwo przyjdzie na świat i wiem, że może być trudno. Żadne z nas nie pracuje, utrzymują nas rodzice, co nie jest zbyt komfortowe, ale mam nadzieję, że to się zmieni, że kiedyś będziemy mogli im się zrewanżować w dwójnasób. Będziemy fajną, młodą rodziną, której jak sądzę wiele wyzwolonych singielek mogłoby nam pozazdrościć.

Pozdrawiam,

Ania.”

Listy od naszych Czytelniczek publikujemy w każdy wtorek. Ostatnio mogłyście poznać zwierzenia Moniki, która spała z narzeczonym przyjaciółki oraz  Kasi, której rodzice nie akceptują jej chłopaka.

Jeśli i Ty chciałabyś podzielić się z nami swoją historią, wyślij list na adres redakcja(at)papilot.pl. Na każdy postaramy się odpowiedzieć.

 

Strony

× Użyj prawej i lewej strzałki na swojej klawiaturze, aby przeglądać podstrony artykułu
Komentarze (642)
ocena
5/5

Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.

Opcjonalnie

Ocena artykułu 1-5

Wpisz wynik równania, aby dodać komentarz

Anonim
(Ocena: 5)
2011-02-09 17:27:36

Dziwisz sie koleżankom - samotnym matkom a sama kim jesteś? Jesteś nieodpowiedzialna, nie jesteś w stanie zapewnić swojemu dziecku przyszłości a jednak je masz , wpadłaś? Przed twoim facetem jeszcze 2 lata nauki a ty przeciez musisz conajmnije dziekankę wziąść żęby dzieckime się zając. I co to jest wymarzone życie? Ja te jestem na 4tym roku i rodziny i dziecka nie planuje przed 26 urodzinami.. czemu? bo chce móc utrzymac siebie i ew. moje dziecko bez pomocy moich rodzicó i móc sama wyprawić sobie takie wesele jakie będę chciałą a nie być pasożytem tak jak Ty.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2011-07-02 21:13:19

Zgadzam się

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-12-15 19:55:26

jak mi się miło to czytało!:) droga Aniu, gratuluje i szczerze zazdroszczę. Mam 16 lat i żyjąc w takim świecie powoli traciłam nadzieję, że czystą, prawdziwą, szczerą miłość, jako relacje mentalne między ludźmi, a nie.. sex i niechciane ciąże. Dziękuje Ci bardzo, mam nadzieję, że maleństwo dobrze się chowa i rodzice wciąż pomagają :))

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-05-27 14:07:30

TO GRATULACJE :) MAŁO JEST SZCZESLIWYCH MALZENSTW W TYCH CZASACH :)

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-04-20 13:40:08

Rodzice was utrzymują? To ja się nie dziwie że jest tak bosko...ale szczerze to taki wstyd...czas do roboty!

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-04-07 23:49:52

nie mogę zrozumieć jak ludzie mogą być tak zazdrośni. boli ich cudze szczęście. i tak na studiach się samemu nie zawsze da się pracować a już na pewno nie na medycynie. mi się tylko nie podoba to że zrezygnowałaś z wymarzonych studiów bo przecież nic by się nie stało jakbyście byli w innej klasie ale to już nie moja sprawa ;) miło jest wiedzieć że komuś się w życiu układa i jedyne co mogę jeszcze dodać to: powodzenia ;D

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-04-06 16:13:02

,utrzymują nas rodzice' .... heloł! ile wy lat macie? ;// Jak tacy dorośli i poważni jesteście to sami zarabiajcie..'.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-03-31 20:15:04

chciałabym Aniu wiedzieć czy nadal będziesz tak szczęśliwa za 10 lat... oczywiście z całego serca Ci tego życzę :))

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-03-30 14:10:04

Każdy ma inne priorytety i ja wiem na pewno, że nie chciałabym wyjść tak wcześnie za mąż. Mam 20 lat, studiuję prawo i nie wyobrażam sobie siebie w roli żony przez najbliższe 8 lat. Mówisz : \"Nasza sytuacja niech będzie przykładem i dowodem na to, że nie każde małżeństwo zawarte w bardzo młodym wieku musi się rozlecieć. \" a przecież jesteście małżeństwem dopiero pięć lat! Skąd wiesz co wydarzy się za kolejne pięć, albo piętnaście? Uważam też, że niczym nie różnisz się od dziewczyn mających nieślubne dzieci ( kto powiedział, że każdy musi brać ślub?! ) postępujesz tak samo nierozsądnie nie będąc w stanie zapewnić swojemu dziecku materialnego bytu. Życzę Wam jak najlepiej mimo wszystko.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-03-30 14:00:52

Każdy ma inne priorytety i ja wiem na pewno, że nie chciałabym wyjść tak wcześnie za mąż. Mam 20 lat, studiuję prawo i nie wyobrażam sobie siebie w roli żony przez najbliższe 8 lat. Mówisz : "Nasza sytuacja niech będzie przykładem i dowodem na to, że nie każde małżeństwo zawarte w bardzo młodym wieku musi się rozlecieć. " a przecież jesteście małżeństwem dopiero pięć lat! Skąd wiesz co wydarzy się za kolejne pięć, albo piętnaście? Uważam też, że niczym nie różnisz się od dziewczyn mających nieślubne dzieci ( kto powiedział, że każdy musi brać ślub?! ) postępujesz tak samo nierozsądnie nie będąc w stanie zapewnić swojemu dziecku materialnego bytu. Życzę Wam jak najlepiej mimo wszystko.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-03-30 12:06:49

Przepiekna historia. Zycze waszej trójce jak najwiecej szczescia ;)

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz