Wasze listy: „Moje córeczki to dzieci z probówki!”

06 Kwietnia 2009

Halina napisała nam o swoich uczuciach dotyczących metody in vitro. Gdyby nie medycyna, nigdy nie zostałaby matką.

Wasze listy: „Moje córeczki to dzieci z probówki!”

Halina długo nie mogła mieć dzieci. Metoda in vitro okazała się jedynym ratunkiem. Czy dziś cieszy się z podjętej przed trzema laty decyzji?

„Witam Redakcję oraz Czytelniczki Papilota,

Przeczytałam ostatnio na Papilocie artykuł o tym, czy każda kobieta ma prawo do dziecka, który dotyczył metody in vitro. Jak zawsze zajrzałam także w komentarze i ku memu zaskoczeniu wiele z nich było bardzo krytycznych. Niektóre z was pisały, że to nieetyczne, popierając zdanie Kościoła. Dlatego właśnie postanowiłam napisać - jako matka dwóch wspaniałych dziewczynek z probówki.

Z mężem zostaliśmy wychowani w duchu katolickim i postanowiliśmy zaczekać z seksem aż do ślubu. Bardzo się cieszę z naszej decyzji, ponieważ dzięki temu nasze pierwsze zbliżenie zyskało coś mistycznego - nie było jedynie aktem seksualnym, ale manifestacją miłości w pełnym tego słowa znaczeniu. Po kilku miesiącach zaczęliśmy rozmawiać o dziecku - zgodziliśmy się, że oboje czujemy się gotowi na pojawienie się w naszym domu maleństwa. Ja mam trójkę rodzeństwa, mąż dwójkę, więc było dla nas naturalne, że rodzina powinna być duża, a w domu powinny być dzieci. Odstawiłam pigułki (wiem, wiem, Kościół ich zabrania, więc jak taka katoliczka mogła je brać?! Dlatego od razu podkreślę, że nie jestem bezkrytyczną wobec nauki Kościoła osobą) i z wielką radością rozpoczęliśmy starania o potomstwo. Kiedy po trzech miesiącach wciąż pojawiała się miesiączka, po raz pierwszy poczułam się zaniepokojona. Zaczęłam szperać w Internecie, skontaktowałam się z ginekologiem. On mnie uspokoił, mówiąc, że niepokoić to się mogę za rok, bo trzy miesiące to praktycznie nic. Jednak wraz z każdym kolejnym miesiącem coraz bardziej się martwiłam, a każdy kolejny okres traktowałam niemal jak poronienie - tak bardzo pragnęłam zajść w ciążę.

Ze swoich niepokojów zwierzyłam się Tomkowi. Zaproponowałam, żebyśmy się zbadali pod kątem bezpłodności. Ku mojemu zaskoczeniu on (jak każdy dumny samiec?) powiedział, że na żadne badania nie pójdzie, że na pewno jest zdrowy i że nie powinnam w to wątpić. Wtedy mniej więcej trafiłam na artykuł o naturalnych metodach wspomagania płodności - specjalna dieta, która rzekomo miała wzmacniać plemniki oraz pozycje, które miały sprawiać, że jego nasienie dotrze do moich jajowodów szybciej. Niestety, nadal nic z tego. Wreszcie udało mi się przekonać Tomka i razem zgłosiliśmy się do lekarza. On wyjaśnił nam, że zazwyczaj najpierw badaniom poddaje się mężczyznę i dopiero, gdy okaże się, że z nim wszystko OK, bada się także kobietę. Dla Tomka była to prawdziwa trauma. Na szczęście, wreszcie się zgodził. Jego plemniki okazały się prawidłowe, zdolne do zapłodnienia. U mnie natomiast po licznych badaniach wykryto niedrożność jajników.

Od lekarza, po tym jak ogłosił tę straszną diagnozę, wracaliśmy do domu, milcząc. Wtedy też dowiedzieliśmy się, że jeśli chcemy posiadać dziecko, mamy trzy alternatywy - adopcja, czekanie na cud albo in vitro. I ja, i mąż byliśmy bardzo sceptycznie nastawieni do tej metody. Nie dlatego, że Kościół tego nie popiera, a my jesteśmy ślepo zapatrzeni w jego naukę. Każdy powinien sam tworzyć dla siebie normy etyczne i żyć w zgodzie z nimi, a ja uważałam tego rodzaju ingerencje w życie za nienaturalne. Tak samo jak zawsze z lękiem myślę o GMO oraz klonowaniu, tak też obawiałam się konsekwencji in vitro. Zaczęłam szukać o tym informacji, przeczytałam wiele artykułów, spotkałam się z niezliczoną ilością lekarzy. Udałam się nawet do księdza, podczas spowiedzi zwierzając mu się z moich dylematów. Bardzo mnie zawiódł, przedstawił mocno konserwatywny, niewyrozumiały pogląd, a nie potrafił mi odpowiedzieć na żadne konkretne pytanie… Po kilku miesięcach rozważań i tęsknoty za dzieckiem, wraz z Tomkiem postanowiliśmy spróbować in vitro.

Były problemy, były łzy, było oczekiwanie i niepokój. Na domiar złego moja mama, bardzo wierząca, zupełnie mnie nie wspierała, twierdząc, że „grzeszę”.

Dziś, trzy lata później, jestem szczęśliwą mamą dwuletnich Kai i Julki. Urodziły się jako bliźniaczki (to zdarza się stosunkowo często w efekcie zapłodnienia in vitro, gdyż wszczepia się więcej niż jedną zapłodnioną komórkę jajową), są zdrowymi, uśmiechniętymi dziewczynkami. Kocham je ponad życie, nie wyobrażam sobie, kim byłabym bez nich. Zdobycze współczesnej medycyny pozwoliły mi cieszyć się macierzyństwem, czego bym nie zaznała, gdyby nie wspaniali lekarze, na których udało mi się trafić. Pragnę im podziękować z całego serca oraz zachęcić wszystkie kobiety, które boją się ingerencji w swój organizm. Jeśli jest szansa, abyście były mamami, to skorzystajcie z niej! Ja wierzę, że Bóg cieszy się razem ze mną ze szczęścia mojego i mojego męża. Gdyby nie nauka, moich córeczek by nie było. W przyszłości, za kilka lat, na pewno opowiem im, jak powstały. Nie ma w tym nic złego. I moja mama także bardzo je kocha, nazywając je żartobliwie swoimi „szklanymi księżniczkami”. Kiedyś razem im wytłumaczymy, o co chodzi…

Pozdrawiam Was serdecznie, Redakcji życzę wielu poczytnych artykułów, a Papilotkom wszystkiego, co najlepsze!

Halina”

Na wasze listy czekamy pod adresem: redakcja(at)papilot.pl, najciekawsze zostaną opublikowane.

Zobacz także:

Wasze listy: „Czy zostawić sparaliżowanego chłopaka?”

Wasze listy: „Welon czy habit?”

Strony

× Użyj prawej i lewej strzałki na swojej klawiaturze, aby przeglądać podstrony artykułu
Komentarze (561)
ocena
5/5

Pozostaw pole puste, aby dodać komentarz jako anonim.

Opcjonalnie

Ocena artykułu 1-5

Wpisz wynik równania, aby dodać komentarz

Anonim
(Ocena: 5)
2012-09-16 14:03:58

Witam!Popieram Was w 100% My rownież leczymy sie juz ponad dwa lata,kolejna inseminacja i nic...Następny krok in vitro i wcale sie nie wstydzę i nie obawiam.Juz czekam na ten zabieg ;)) Kocham dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich....

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2011-11-04 11:47:23

100% prawda - ingerencja w nature Adoptować łatwo o ile masz możliwości finansowe, mieszkaniowe Adoptować w sumie sama chciałabym gdybym miała taka możliwość napewno bym sie zdecydowała Ale łątwo mówić komuś o adopcji przeciw in vitro jeżeli nie wie co to jest instynkt macierzyński, Kobieta pragnie dziecka które będzie się rozwijać w jej łonie, będzie przez te 9 miesięcy częścią niej Chce czuć pierwsze ruchy, pierwsze odznaki życia a nawet ten piekny ból towarzyszący przyjściu dziecka na świat. łatwo jest oceniać innych będąc osobą o tak płytkim podejściu do życia jak coponiektórzy tutaj wypisują Mi ta metoda jest obojętna - mam dwójkę wspaniałych dzieci z czym nigdy nie miałam żadnego problemu ale wiem że gdybym miała podobne problemy jak Halina napewno bym z niej chciała skorzystać Bo naprawde warto to przeżyć Podziwiam te kobiety które wbrew przekonaniu wszystkich decydują się na takie rozwiązania :) są napiętnowane niedość że przez Kościół to jeszcze przez takich mało ludzkich ludzi jak ci co wypisują tutaj te wszystkie bolesne komentarze. Kościół swoje musi gadać a ja wierze że Bóg dał ludzioom rozum i możliwość rozwoju żeby właśnie pomagali sobie nawzajem :)

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-10-31 21:57:41

też jestem za

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-10-05 16:26:55

Poszukuje pilnie pracownika do obsługi e-mail, aby sprostać dynamicznemu wzrostowi. Zarobisz miesięcznie 1000 - 3.000 zł i więcej. Wystarczy mieć komputer i stałe połączenie z internetem. Praca wykonywana jest w Twoim własnym domu, poświęcasz tyle czasu ile chcesz. W celu uzyskania szczegółów skontaktuj się z kasia-1008@o2.pl

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-09-15 17:28:18

Ja również jestem ZA!!! Mnie osobiście wkurza i irytuje to ,że ludzie , którzy mają to szczęście zostać rodzicami , krytykują tych ,którzy tej szansy nie dostali od losu. Co do tego ma kościół?? dlaczego krytykuje się ludzi , którzy nie mogą mieć dzieci , a bardzo chcą i jedynym ratunkiem dal nich jest in vitro??? To co mamy robić ?? patrzeć ze łzami w oczach na szczęście innych??? JESTEM ZA IN VITREM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-01-18 16:21:51

„Papilocie! Mam 22 lata, za rok wyznaczoną datę ślubu.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-01-20 02:03:00

„Papilocie! Mam 22 lata, za rok wyznaczoną datę ślubu.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-03-01 10:37:10

„Papilocie! Mam 22 lata, za rok wyznaczoną datę ślubu.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-01-17 21:17:43

„Papilocie! Mam 22 lata, za rok wyznaczoną datę ślubu.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-01-17 18:24:10

„Papilocie! Mam 22 lata, za rok wyznaczoną datę ślubu.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2009-11-06 22:05:22

W Biblii nie ma nic o zakazie in vitro. To Kościół sam sobie pewne rzeczy, wygodne dla niego ustanawia. Ludzie, nie dajmy się zwariować! Dzieci z probówki to takie same dzieci jak te poczęte w sposób naturalny. Jestem za tą metodą leczenia bezpłodności, mam dopiero 20 lat, ale wiem, że jeśli będę miała kiedyś problem z zajściem w ciążę zrobię wszystko, by dziecko urodzić.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2009-11-16 17:44:47

A myślisz, że ci, którzy pisali biblię, a było to ponad 2000 lat temu i może trochę później, wiedzieli, że za 2000 lat będzie istniało zapłodnienie metodą in vitro? Raczej nie!

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-07-20 09:40:29

Co nie zmienia faktu, że w Biblii tam nic nie ma. Skoro Bóg jest wszechmogący, to mógł natchnąc tych całych pisarzy by napisali coś na temat zapłodnienia ;) Głupie gadanie, wiem, ale patrzmy oczami 21w.

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2010-08-08 15:42:07

Ja się zgadzam z tym wpisem nad tym pierwszym komentarzem. Przecież kocha je sie tak samo, a Kościół ma wiele 'praw' wymyślonych których sam przestrzega jak w biblii a tak naprawde to za przeproszeniem gówno prawda. JESTEM ZA IN VITRO!

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz
Anonim
(Ocena: 5)
2009-10-22 15:02:29

Równiez jestem za:) Powodzenia! :)

Zgłoś do usunięcia Odpowiedz